Monday, September 8, 2014

मंगलग्रहमा वस्ती बसाउने योजना

मंगलग्रहमा वस्ती बसाउने योजना
 डा. प्रेमप्रसाद शर्मा
 मंगलग्रहमा वस्ती बसाउने योजना
हालसम्म सूर्यलाई परिक्रमा गर्ने नौवटा ग्रहहरु पत्ता लागेका छन् । सूर्यको दूरी देखि क्रमशः बुध, शुक्र र पृथ्वी पछि मंगल ग्रह पर्छ । यो सौर प्रणालीको दोस्रो सानो ग्रह हो । यसको व्यास पृथ्वीको भन्दा झण्डै आधा ६८०० किलोमीटर छ । यसको पिण्ड पृथ्वीको पिण्डको १० प्रतिशत छ । यो ग्रह सूर्यबाट २२८ मिलियन किलोमीटर, जहाँ १

मिलियन बराबर दश लाख हुन्छ, टढा छ । संसारमा सबैभन्दा पहिले इटलीका भौतिकशास्त्री, गणितज्ञ, खगोलविद् तथा दार्शनिक ग्यालिलियोले सन् १६१० मा दूरवीनको

सहायताले हेरेका थिए । मंगल ग्रहलाई रातो ग्रह पनि भनिन्छ । मंगल ग्रहको धूलोमा आइरन अक्साइड भएकोले रातो छ । सतहबाट माथि छरिएका रातो धूलीकणहरुले वायुमण्डल पनि रातो देखिन्छ । यसको सतह धूलो र ढुंग्यान भएको छ ।

मंगलग्रह पृथ्वी जस्तै तर पातलो वायुमण्डल भएको ग्रह हो । मंगलमा ९५ प्रतिशत कार्बन्र्डाईअक्साइड, १६ प्रतिशत आर्गन, ३ प्रतिशत नाइट्रोजन, ०.१५ प्रतिशत अक्सिजन र ०.०५ प्रतिशत पानी रहेको भनिएको छ । मंगल ग्रहको अक्ष सूर्य सूर्यबाट टाढा ढल्किएको हुनाले पृथ्वीमा जस्तै शरद, शीत, वसन्त र गृष्म चार ऋतुहरु हुन्छन् । मंगललाई आफ्नो अक्षमा घुम्न पृथ्वीलाई भन्दा केही बढी अर्थात् २४ घण्टा भन्दा केही बढी समय लाग्छ भने ६८७ दिन, पृथ्वीमा मानिएको दिनमा, सूर्यलाई एक चक्कर लगाउँछ ।तापक्रम जाडोको रातमा -१२० डिग्री सेल्सियस र गर्मीमा २५ डिग्री सेल्सियस हुन्छ ।

मंगल ग्रहको कक्षको परिवर्तनसंगै यसको सतहमा पनि परिवर्तनहरु देखिएका छन् । मंगल ग्रह अहिले धेरै चीसो छ ।  ध्रुवीय क्षेत्रमा पानी जमी बरफ रहेको छ । मंगलग्रह चीसो मरुभूमि नै हो । मंंगलग्रहको सतहमा ज्वालामुखीका ठूला ठूला पहाडहरु पाइएका छन् । समुद्र सतह देखिको सगरमाथाको उचाइको हिसाबले मंगलको सतहबाट

सगरमाथा भन्दा तीन गुना अग्लो करीब २२ किलोमीटर अग्लो पहाड मंगलग्रहमा छ । शनि ग्रहको जस्तै यो ग्रहको घेरा छैन तर पृथ्वीको उपग्रह वा चन्द्रमा जस्तै मंगलका पनि दुइवटा ससाना उपग्रह -चन्द्रमा) फोवोस (Phobos)  ९एजयदयक० र डिमोस (९म्भomयक० छन् । यी दुर्इ चन्द्रमा सन् १८७७ मा अमेरिकी वैज्ञानिक असफ हल ९ब्कबउज ज्बिि० ले पत्ता लगाएका हुन् ।

यहाँ धूलोको आँधी चल्छ र निरन्तररुपमा सतहमा परिवर्तन भैरहन्छ । मंगलको सतहमा मैदान, ताल भएको, खोल्सा भएको, नदी बग्ने घाँटी जस्तो र उपत्यका भएकोले पहले तरल पदार्थ बगेको, बाढी आएको स्पष्ट हुन्छ । यहाँ पातलो बादल र बरफ जस्तो माटो भएकोले पहिले पानी भएको प्रमाणका रुपमा लिईएको छ । मंगलको सतह भित्र जमेको रुपमा पानी भएको नेशनल एरोनटिक्स एण्ड स्पेस एड्मिनिष्ट्रेशन वा नासाका वैजानिकहरुले बताएका छन्  मंगलग्रहमा उच्चस्तरका रोबोट वा यन्त्रमानवहरुले महत्वपूर्ण वैज्ञानिक तथ्यहरु बटुलिरहेका छन् र पृथ्वीका मानिसहरुलाई अध्ययनको लागि सहयोग पुगिरहेको छ ।

पृथ्वीको भन्दा गुरुत्वाकर्षा कर्ष ण कम अथवा पृथ्वीको तुलनामा ३७ प्रतिशतमात्र छ । यसको अर्थ पृथ्वीमा भन्दा तीन गुना बढी उफ्रन वा पृथ्वीमा एक कदम हिड्दा २

फीट टाढा टेकिन्छ भने त्यहाँ एक कदममा झण्डै ६ फीट टाढा टेक्न पुगिन्छ । पृथ्वीमा भएको हावाको चापको तुलनामा मंगलमा १ प्रतिशत मात्र छ । उपकरण वा कृत्रिम

वातावरण नबनाई मंगलको सतहमा मानिस बाँच्न संभव छैन । अहिलेको अवस्थामा मानिस बस्न सक्ने स्थिति नभएता पनि वैज्ञानिकहरुले भविष्यमा मंगलग्रहमा वस्ती बसाउन सकिने कुरा बताएका छन् । सन् २०१३ को अप्रिल महिनामा नेदरल्याण्डको संस्था मार्स वनले १० वर्षपछि मंगलग्रहमा चारजना अन्तरिक्ष यात्री पठाउने भनेर १८ वर्षपूरा भएका नागरिकबाट अवलाइनमा दरखास्त मागेकोमा नेपालीहरु मध्ये पहिलो नम्बरमा प्रकाश पी सुवेदीले दरखास्त दिएका छन् ।  हालसम्म १४० देशका २ लाख मानिसले मंगलग्रहमा जानलाई एकतर्फी टिकटका लागि आवेदन गरेको कुरा प्रकाशमा आएको छ । आवेदकहरुले मंगलग्रहमा बस्न मञ्जूर गरेका छन् । एक दशक भित्रमा मंगलग्रहमा मान्छेको वस्ती बसाउने योजना अनुसार २४ देखि ४० वर्षा व्यक्तिहरुबाट छनौट गरी सन् २०१५ मा २४ जनालाई तालिम दिने योजना बनाएको कुरा प्रकाशमा आएको छ । हाम्रो महिनाहरु नक्षत्रहरुको नामबाट जस्तै विशाखा, जेष्ठा, आषाढा, श्रवण, भाद्रपदा, अश्विनी, कृतिका जस्तै मंगलको अंग्रजी मार्सबाट मार्च राखिएको भनिएको छ । हिन्दु परम्परा र ज्योतिष विज्ञान अनुसार ग्रहहरुलेे मानिसको जीवनमा पार्ने प्रभावबारे अध्ययन गरिन्छ । प्राणी तथा वनस्पतिमा सूर्य र अन्य ग्रहहरुको प्रभाव अवश्यनै पर्दछ ।

जेहोस् हामीले मंगल ग्रहको बारेमा भएको खोजीबारे जानकारी राख्नु राम्रो हुनेछ । यसबारे भएको प्रगतिको अध्ययन गर्दै जाऔं र मानवीय सफलताको कामना गरौं ।
"यो लेख इन्टरनेट हेर्न नभ्याउनेहरुकालागि जानकारी पाउन उपयोगी होला भन्ने हेतुले वेबर्साईटहेरी तयार गरिएको हो"

आर्या

मान्छेले अजमाएकी आर्या जीवित मूर्ति हौ |
भावनाको बगैंचामा फक्रँदो कोपिला भयौ ||
भर्छिन्  प्रकृतिले मात्र रुप रंग सबै गुण |
विश्वको सभ्यता भित्र मान्छे बीच सजाउन ||
यो नाता किन हो यस्तो सारा विश्व भुलाउने |
माया र ममता नाप्ने खै कहाँ यन्त्र पाउने ||
बूढी र तन्नेरी भन्दा शिशुमा मन रमाउने |
अबोध शिशु हेरेर कहिल्यै नअघाइने ||



Friday, August 8, 2014

एउटा शक्तिको अगाडि

 एउटा शक्तिको अगाडि
एउटा शक्तिको अगाडि
तिम्रो आस्था नभए पनि
आस्था छ भनी वचन दिनु पर्छ
या त प्रमाणको लागि लेख्नु पर्छ
बाँच्नु कति प्यारो हुन्छ
जहाँ भने पनि जानु पर्छ
जे मागे पनि दिनु पर्छ
हो मा हो भन्नै पर्छ
या त आज्ञापालक सिपाही जस्तै
गोली खाएर मर्नु पर्छ

एउटा शक्तिको लागि
मानौं पोप उभिएको छ
बाँच्नु कति प्यारो हुन्छ
फाँसीमा जानु नपरोस भनी
पृथ्वी गोल भए पनि
हामी ग्यालिलियो बन्यौं भने
पृथ्वी चेप्टो छ भन्नै पर्छ
यात झुक्न नजान्ने शहीद जस्तै
गोली खाएर मर्नु पर्छ

Friday, July 25, 2014

खै कविता के का लागि?

खै कविता के का लागि?
नलेखिएका कविता के लेखुँ खै?
लेखुँ भनेर कलम समाउँदा नसमाउँदै
डयाङ् डयाङ् डयाङ् सुनिन्छ आवाज
आएका एक थरि भावनाहरु छचल्किन्छन् 
मनमा डरको अनुभूति हुन्छ
यो डर र त्रास भित्र लेखुँ के?
खै कविता के का लागि?
पल्ला घरकी आमै रुँदै आउँछिन्
बाबु समाचारले के भनेको छ?
मेरो भाइको नाति त अम्बुसमा परेछ
मेरै छोरी विधवा भइछे
जुवाईंलाई सुरक्षा कर्मीले मारिदिएछन्
मेघालयको चपेटामा मरेका बूढाको
श्राद्धको तिथि मितिमा
बाबु एउटा चिठ लिेखिदेउ "सञ्चै छ" भनेर।
काल नआएकी म बूढीको तर्फाट
कारगीलको युद्ध छलेर बाँचेको छोरालाई ।
आमाको माया कति छ यो समाचारले नरोयस् बाबैर्
मर्दहोस् अर्की पाउँछस्
तेरी जहान कुफतले मरिसकेकी छे ।
बूढी रुन थालिन मैले आँशुले आँखै देखिन
चिठी लेखौं कि कविता?
खै कविता के का लागि?
समयको संकेत दिने
गाउँका जुझारु भालेहरु हरार्इ सकेछन्
बिहान हुँदा पनि पोथीहरु बिउँझिदैनन्
सिउरको वर्णनले भएन अब
बजेकै छैन अझ सचेतनाको घण्टी
फूलमा फुल पारेर के गर्ने?
वंश थाम्ने चल्लाहरु हराउने भए
युगका कवितानै नजन्मिने भए
यो ओथारो के का लागि?
खै कविता के का लागि?
जहाँ शान्ति मच्चिएर अशान्ति भैरहेछ
कोही शान्ति स्थापनाका लािग बाहिर उडिरहेका छन्
भोका, नांगा राष्ट्रले राष्ट्रसंघमा थापिएका थालमा
अक्षता पाती चढाए जस्तै-
गच्छे अनुसार कनिका, आलु, बदाम र सिन्के मिर्ठाई
गरीबीको रेखामुनिको जनसंख्यालाई
हाम्रो योजनाका मन्त्रहरु प्ाढेर
गरीबी निवारणको फूमन्तर लाउँदा
लगौंटी नै पो फुस्किन थालेछ
अब के देखुँ- के नदेखुँ-
के लेखुँ ? के नलेखुँ ?
खै कविता के का लागि?
अग्निरेखा कोरुँ भन्दा भन्दै
वनमा डढेलो पसिसकेछ
पखेटा फिंजेर नाच्दै गरेका
मयूरका प्वाँखमा आगो सल्केछ
तालीवान चिुरोट र अमेरिकी सिगार तानेर
रोग निम्त्याउनेहरुले
ज्ाताततै धुँवा छोडिसकेका छन् ।
यो बारुदको गन्धमा
मनका कस्तुरी पोलिइसके
वनै भित्रको संकटकालमा
खै कविता के का लागि?
आमा ढडिया भरिएको छ, उता भारत कान्छो करायो
बल्छी, बल्छीमा बल्भिmएकाछन् सहरै सहर माछा
जालमा सोहोरिन्छन् झिंगे र कत्लेहरु
मुहानमा पोखिएको विषले भेटेछ क्यारे
घुमाउने दहमा सेता पेटहरु पल्टिएका छन्
स्वतन्त्र प्रवाहमा को खेल्यो र खै?
पानी भित्रको र्सार्वभौमिकता
दशगजाबाट बगिरहेछ
नौका विहार संगै मेरी भावना साँच्चे भागिछे
खै कविता के का लागि?
यो त यस्तै बेला हो
कविताको घरमा शब्दहरु आउन भ्याउन्नन् समयमै
कर्फ्र्यू लागेको छ, सिमानामानै बास बसिसके
भावनाहरु उड्न सक्तैनन् मौसमको खराबी छ रे
अक्षर अक्षर त लड्न थालिसके रे
हिन्दू र मुस्लिम जस्ता बनेर
यहाँ खान तलासको अनुभूति भैरहेछ ।
कविताको शून्य घर बिजुली नभएको
बेतारको तार चुँडिएको
नलेखिएको दस्तावेज जस्तै
के भनेर लेखुँ?
खै कविता के का लागि?
खै कविता के का लागि?
२०५९ साल, रामेछाप
http://www.articleprem.blogspot.com
http://www.notaryprem.wordpress.com

Friday, July 18, 2014

Kabita- Manchhe Bhitra Chha Kandara

मान्छे भित्र छ कन्दरा
कन्दरा भित्र छन् मान्छे मान्छे भित्र छ कन्दरा
बोकी विज्ञानका थैला भाव बोक्ने यी कन्दरा
हामी हौं कन्दरालाई हाम्रो अस्तित्व कन्दरा
अनुसन्धानको बाटो, विषय पनि कन्दरा

कन्दरामा गरौं खेती कृषिमा क्रान्ति ल्याउने
आन्दोलित मनका द्वन्द हटाई शान्ति छाउने
यो गाउँ यो नगर जिल्ला यो देश मन भित्रका
कन्दराबाट देखिन्छन् नभमणि प्रदीप्तिका

कन्दरा पढ्नकै लागि हामी साक्षर बन्नुछ
कन्दरा पुग्नकै लागि चक्रेटो बाटो खन्नु छ
ज्ञानको प्यासको साथै देहको प्यास मेटने
टाढाको मूलको पानी कन्दरामा पुर्‍याउने

छातीमा हात राखेर हामीले प्रण गर्नुछ
निर्जीवका मुटु छामेर आस्थाको प्राण भर्नुछ
गरी मातृत्वको रक्षा, स्वास्थ्य शिक्षा सचेतन
उद्योगी बन भन्दैछ कन्दराका सबै जन

आत्म निर्भरको बाटो संलग्न लघु वित्तमा
गरौं सम्बन्ध विस्तार जुटेर कार्यतन्त्रमा
कन्दराका धनी हामी विश्वको देश कन्दरा
उज्यालो कन्दरा पारौं खोजेर भित्र कन्दरा

गुराँस कन्दरा भित्रै भाँती भाँती छ कन्दरा
सिंगो आकाश बोकेर गर्व गर्दछ कन्दरा
भाइ र गाईका ताँती गोधूलीमा यो कन्दरा
पूर्र्णोको चन्द्र पर्खेको आशावादी छ कन्दरा

Saturday, May 18, 2013

आर्यघाटमा आफ्नो फोटो आफैले

आर्यघाटमा आफ्नो फोटो आफैले


हिजो बेलुका छिटै सुतेकोले आज २०७० साल जेठ ४ गते बिहान चाँडै नींदले छाड्यो । सधैं अल्छी गरेर भएन भनेर नुहाएँ । बत्ती आएकै थियो । फुरसदनानीलाई भेटौं भनेर यसो ल्यापटप खोल्दै थिएँ बूढीको मोबाइल बज्यो । के के कुरा गरे कुन्नि । फोन भाइबुहारी हिराको रहेछ । सरबाटामुनि नगेन्द्रबहादुर दाइकी श्रीमती हस्पिटलमा बितिछन् । हामी त पशुपति आर्यघाटमा आएका छौं, सूचना गर्नलाई फोन गरेको भनिछन् । यही कुरा थाहापाए पछि म पुगेर आउँछु भनेर कपडा लगाएँ । भाइ शालिग्रामलाई फोनामा सोधें । उनले भने "अँ हो हामी पशुपति आएका छौं । हस्पिटलबाट लगिसकेहालान् भनी आयौं ।" म हिड्नेबेलामा हिडेको मेरो बूढीले म पनि जान्छु भनेकोले दुबै निस्कियौं । घरको माथिल्लो तलामा भान्सा कोठा थप्न लागेको, काम गर्ने महिलालाई हामी जान्छौं, रेखदेख पनि गर्नु, काम गर्नु भन्यौं । आडमा घर बनाउन लागेका छिमेकी र्इश्वर खतिवडालाई पनि "हामी हुन्नौ, आर्यघाट पुगेर आउने बेलासम्म रेखदेख गर्नु होला" भनी गेट खुला छाडेर ढुंगेधारा चोकमा गयौं । चक्रपथको गाडीमा चढी गौशालामा झर्‍यौं । छिटो छिटो पाइला चाली आर्यघाटको लाश जलाउने ठाउँ हेर्दै हिडयौं । शालिग्रामलाई फेरि सोधें कता छौ तिमीहरु?- पुलको देब्रेतिर बताए पछि त्यतै गयौं । लाशलाई वाग्मतीको किनारमा सुताएर जल दिंदै थिए । हामीले पनि जल दियौं । मन एक तमासको भयो । त्यो बेला मेरो फोटो खिच्ने कोही थिएन । अरुले लाशको फोटो लिएको देखेपछि बल्ल मैले पनि त्यो क्षणलाई फोटोमा राखने विचार आयो र मोबाइलमा लाश र वरपर उभिएका मलामीहरुको फोटो लिएँ । आफ्नो पनि अनुहार हरेन एउटा फोटो लिएँ । मलामी धेरैजसो चिनेका नै थिए । कोही धेरै समयसम्म भेट नभएका व्यक्तिहरुसंग पनि भेट भयो । स्थूल शरीर जलेर खरानी भयो । फोटो बाहेक मृत शरीरलाई संरक्षण गरेर राखने प्रविधि भए पनि आफ्नो रीति परम्परा अनुसार विभिन्न धर्म मान्ने व्यक्तिहरुले जलाउने, नदीमा गाड्ने, चिहानमा स्तम्भ उठाउने र कुनै जातिले त काटेर गिद्धलाई खुवाउने समेत गर्छन् । जनसंख्या बढ्दै गएपछि चिहान गाड्ने ठाउँको पनि अभाव हुन थाल्यो । अन्य विकास निर्माणका काममा महत्व राखने स्थलहरु चिहानले आगटेपछि चिहानडाँडा, पाखा र चौरहरुको वैज्ञानिक तरीकाले सदुपयोग गरी वस्ती र कार्यालयहरु बसाल्ने वा आवादी गर्नुपर्ने बेला आएको छ । रीति, परम्परा समय सापेक्ष हुन्छन् र बनाउनु पर्छ भन्ने बेला आएको छ । वास्तवमा यसो गर्नु पनि पर्छ । वि.एल.को परीक्षाका लागि पढ्दा How much land does a man need? भन्ने कथा पढेको सझे । हो लोभले थुप्रो जमीन लिन्छु भने पनि मर्दा चिहानको खाल्डो नै उसको लागि पर्याप्त भयो । यहाँ त चिता जलिसक्यो जमीनको टुक्रा पनि चाहिएन । नदीमा अस्तु घुसाइ दिए भयो । समयको अन्तरालमा अरुकुरा यथावतै भए मेरो चिता हेन पनि सूचना र समय पाएमा आफन्तहरु आउने थलो पनि यही नै त हुने होला । बागलुङबाट काठमण्डौं बसार्इ  सरेर आएका साथीहरुसंग पनि यस्तै कुरा भयो । हाँसो, गाम्भीर्यता, यथार्थता र भावुकता सबै मिसिए । संझें बागलुङ छाडेर काठमाण्डौं आएको ५ महिना बितिसकेछ । २०६९ साल मंसीर २२ गते कुम्लो, कुटुरो, हाँडा, भाँडा ट्रकमा लादेर साँझमा आएर नयाँ गूँडमा बस्न थालेको हो । कसैका रीसले धनी, चोर, ढटुँवा, छली, कपटी, रण्डीबाज, सिद्धान्तहीन, भतुवा, लुम्रे वा झुम्रे जे भए पनि भइयो होला । २०३४ साल देखि सत्तो सराप्नेहरु र खेदो खन्नेहरुले त चिता देख्दा वा मर्‍यो भन्ने सुने पछि खुशी पनि होलान् । तर म भित्रको मान्छले त्यस्तो सोचेको छैन ।
चितामा आगोको लप्का देख्दाको भावना, भट्टीमा बोतल भर्ने कान्छी देख्दाको भावना एउटै हुँदैन । विज्ञानले मन र भावनालाई तहलाउन सक्ने अवस्था नआएसम्म आध्यात्मको पाटोलाई नअंगाली सुख छैन । आध्यात्मको बारेमा मेरो कतै छुट्टै खण्डकाव्यको अंश पनि हेर्नु हुनेछ ।
पशुपतिनाथको मन्दिर तिर नगएको पनि धेरै वर्षभएको थियो । दश दिन भित्रमा दुर्इ चोटि मलामी बनेर आउनु पर्‍यो । बैशाख २७  गते गल्कोटका कृष्णप्रसाद सुवेदीकी आमाको वीर हस्पिटलमा फोक्सोको क्यान्सरको उपचारकै क्रममा मृत्यु भइ आर्यघाटमा दाहसंस्कार भएको थियो । वहाँको आमालाई एक चोटि हस्पिटलमा देख्न जानु पर्ला भन्ने थियो । म काठमाण्डौं आए पछि कृष्णप्रसाद सुवेदीसंग चिनजान भएको हो र्।र् इश्वर खतिवडाले खबर गरी वहाँको मोटरबाइक र पछि भरत धमलाको मोटरबाइकमा आर्यघाट पुगेको थिएँ । वहाँको आमालाई एकचोटि हस्पिटलमा देख्न जानु पर्ला भन्ने थियो आखिर आर्यघाटमा जलेको चिता देख्न पुग्नु पर्‍यो । यसचोटि पनि भाउजूलाई पनि जीउँदो रहँदा भेटन सकिएन । जिन्दगी एउटा नाटकनै हो । यो रंगमञ्चमा सबैले आफ्नो आफ्नो भूमिका निर्वाह गर्नु पर्छ । हिरो, हिरोइन, लडाकू, चोर, डाँका आदि सबैको भूमिका खेलिरहेका छौं । आफ्नो आफ्नो नाटकको पार्ट एक दिन सकिन्छ । कोही दुर्घटना वा कोही ओछ्यानमा बेरामीको नाटकसंगै आर्यघाट वा नदी खोला वा चिहानमा पुग्छौं । मान्छेलाई सान्त्वना दिन पर्ूवजन्म, पर्ुनर्जन्मका कथाहरु रचिएका छन् । यी पनि नाटक भित्रका नाटकहरुनै हुन् । आफ्नो आफ्नो नाटकको भाग, जिन्दगीका दृश्यहरुको पर्दा उघारिएको छ । एक अर्कोको दर्शक बनिरहेछ । अझ उपग्रहबाट हेर्दा पृथ्वीका मानिसहरुको नाटक अचम्मलाग्दो देखिन सक्छ । यही नाटक मञ्चन गर्ने गराउने भेउ नपाएर विज्ञानले खोजी गर्दैछ, नाटक गर्ने मान्छेले इश्वर सुजना गरी नाटको पात्रको रुपमा भूमिका खेलिरहेको छ । नाटक भित्रै मेरो यो भावना उब्जिरहेछ । अनुभूतिसंगको मेरो यो नाटक आध्यात्म हो । तपाईं विज्ञानले निकाल्ने कसीको प्रतीक्षामा रहनुहोला । मेरो संवेग, समवेदना, सहानुभूति र समानुभूति विज्ञानले नाप्न सकेको छैन । यही अथाह अपरिमिततानै मेरो आध्यात्म हो । कृष्णजीको आमा र भाउजू दुबैलाई मेरो हार्दिक श्रद्धाञ्जली । शोकसंतप्त परिवारजनप्रति हर्दिक समवेदना ।